Καλημέρα Ελλάδα

Τις προάλλες, έκανα κάποιες δουλειές στο σπίτι (ήμουν μόνος) και στο ραδιόφωνο έβαλε το κλασικό πλέον "Καλημέρα Ελλάδα" των Goin'Through.

Σταμάτησα την δουλειά και έκατσα κι έκλαψα, για την κατάντια της χώρας μας... :-(

Ειδικά, στο σημείο που λέει για τους υπουργούς "... πάρε την ευθύνη μια φορά πάνω στις πλάτες σου"

Η τραγική αλήθεια...

Βέβαια, θα μου πείτε, ότι εμείς οι ίδιοι φταίμε που ανεύθυνα άτομα μας κυβερνάνε (και δεν μιλάω κομματικά, η ανευθυνότητα είναι υπερκομματική και πανβουλευτική), μιας και η ψήφος είναι η δύναμη που κρατάμε στα χέρια μας...

Οι Έλληνες τελικά, είναι ένας πολύ εύπιστος λαός, που ξεχνάει απελπιστικά εύκολα. Τρία χρόνια η -εκάστοτε- κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε (ή μάλλον κάνει: παίρνει) και στο τέλος της τετραετίας δίνει κάποια ψίχουλα - καμία σχέση με αυτά που "υπόσχεται" προεκλογικά.

Και τα ξεχνάμε όλα τα προηγούμενα και πιστεύουμε ότι όντως έχουν αλλάξει τα πράγματα...

Αλλά... "πάρε την ευθύνη μια φορά πάνω στις πλάτες σου"... εμείς το τραγουδάμε, εμείς το ακούμε τελικά...

Γίνε εθελοντής αιμοδότης!

Επιτέλους, ένα όνειρό μου έγινε πραγματικότητα. Σήμερα έβγαλα κάρτα αιμοδότη. Κοινώς, τακτικός αιμοδότης, όχι για κάποιον συγκεκριμένο ασθενή (προς Θεού, να μην χρειαστεί) αλλά για να προσφέρουμε αίμα στον οποιονδήποτε έχει ανάγκη.

Δεν είναι τίποτε, είναι όντως πέντε λεπτάκια, έχεις την κάρτα σου και ξέρεις κάθε φορά πότε θα πρέπει/μπορείς να ξαναδώσεις.

Και, κακά τα ψέμματα παιδιά, οι γυναίκες έχουν το πλεονέκτημα της μηνιαίας "κατάθεσης" αίματος, εμείς οι άντρηδες έχουμε μόνο την αιμοδοσία για να "ανανεώνουμε" το αίμα μας...

Η Βίσσυ στην Γιουροβίζιον;

Μα καλά, είμαστε σοβαροί; Αρ γουι σίριους; Θα στείλουμε την Βίσσυ στην Γιουροβίζιον; Πρόπερσυ, με τον Σάκη Ρουβά, κοροϊδεύαμε την Γερμανία που έστειλε την 50χρονη γιαγιά και θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο; Τι; Επειδή έχει κάνει 142 λίφτινγκ και έχει πετάξει τα βυζιά της απόξω, τι σημαίνει αυτό; Ότι παύει να είναι δεσποινής ετών πενήντα;

Εκτός κι αν είναι άλλος ο λόγος. Γιατί, όπως έχει αναφέρει, μπορεί να νοιώθει πλέον "ώριμη" αρκετά (προς το παραγινωμένη/μουχλιασμένη θα έλεγα) για να κάνει "διεθνή" καριέρα.

Διεθνή καριέρα. Τρομάρα της... στα πενηντα_φεύγα της αποφάσισε να κάνει διεθνή καριέρα; Και ποια χώρα θα δεχτεί να παίξει τα μουσικά ακούσματα μιας γιαγιάς που ξεμωράθηκε στα πενήντα της; Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι απόπειρα "διεθνούς" καριέρας έκανε και πριν λίγα χρόνια, που κυκλοφόρησε ένα αγγλόφωνο σιντί και πήρε τα three της, έτσι για να μιλήσουμε και λίγο την ευρωπαϊστήν...

Αλήθεια, ξέρετε τι πάει να πει ετών πενηντα_φεύγα; Έχετε υπόψη το βιντεοκλίπ του Τσαλίκη, "ο άντρας ο ωραίος", που κάνει το στριπτίζ; Δεν είναι μια γιαγιά που πρωταγωνιστεί και που βάζει όλη την ώρα λεφτά στο σλιπάκι του Τσαλίκη;

Ε λοιπόν, αυτή είναι πενηντα_φεύγα. Και έχει δηλώσει συμμαθήτρια της Βίσσυ. Επίσημα. Σε τηλεόραση, εφημερίδες και περιοδικά. Και η Βίσσυ ουδέποτε το διέψευσε. Μόνο μια φορά, που με την παρέα της (η γιαγιά του βιντεοκλίπ) πήγε να δει την Βίσσυ στο μαζαγί που τραγουδούσε, δεν την άφησαν να μπει. Τι να μπει η ευλογημένη να κάνει; Να μιλήσει με την Βίσσυ για τα "παιδικά τους χρόνια", τότε που ήταν συμμαθήτριες, κάπου στην δεκαετία του 60; Και να απογοητεύσει τα 15χρονα κοριτσάκια που νομίζουν ότι είναι ακόμη ετών 22;

Και θέλει η γιαγιά να πάει κόντρα στα περσινά νιάτα της Παπαρίζου; Μ'άρεσε που είχε το "γνώθι σ'αυτόν" και είπε ότι "δεν είναι σίγουρο ότι θα χτυπήσουμε πρωτιά, αλλά θα κάνουμε την καλύτερη γιουροβίζιον που έγινε ποτέ". Δεν λες καλύτερα κυρά μου ότι θα γίνουμε διεθνώς ρεζίλι... ότι θα πατώσουμε...

Μα είμαστε σοβαροί;

Βέβαια, θα μου πεις, σοβαροί ΔΕΝ είμαστε, αλλά λέμε τώρα... το φιλοσοφικό ερώτημα, παρόλο που ξέρουμε την απάντηση, οφείλουμε να το θέσουμε.

ΥΓ: Για το συνολικό κόστος της Γιουροβίζιον, που αγγίζει τα 12 εκατομμύρια ευρώ, θα συζητήσουμε άλλη φορά. Άλλωστε, τόσα δις δώσαμε για την Ολυμπιάδα, τα 12 ψωροεκατομμυριάκια θα μας χαλάσουν τώρα;

Οι άντρες είναι από τον Άρη, οι γυναίκες από την Αφροδίτη, Episode II

Κατ'αρχήν καλημέρα και καλή χρονιά. Η λαϊκή ρήση λέει "κάλλιο αργά παρά ποτέ" και δεν έχει καθόλου μα καθόλου άδικο.

Φέτος θα ξεκινήσουμε κάπως διαφορετικά. Ένα συμβάν που έγινε τις προηγούμενες μέρες και μου έκανε πολύ εντύπωση...

Το συμβάν μου θύμησε ένα άρθρο που είχα γράψει, το Οι άντρες είναι από τον Άρη, οι γυναίκες από την Αφροδίτη και που δεν αποτελεί παρά την επιβεβαίωση της θεωρίας ότι οι άντρες απέχουν παρασάγκας από τις γυναίκες και μάλιστα την επέκταση αυτής της θεωρίας στις μικρές ηλικίες.

Πηγαίνει την προηγούμενη Κυριακή ο Ορέστης (aka ο μπόμπιρά μου) στην εκκλησία με την γιαγιά του. Και εκεί είναι ένα κοριτσάκι στην αυτή ηλικία (3μιση) που κάνουν παρέα και "τα λένε" γενικότερα όποτε βρίσκονται εκεί.

Την πλησιάζει και γίνεται ο εξής διάλογος:

- Γειά σου!
- Γειά σου!
- Θέλεις να μιλήσουμε για ράλλυ;
- Α, δεν μπορώ, τώρα μιλάω για μόδα.

Και εκεί τέλειωσε άδοξα η προσπάθεια για να ανοίξουν κουβέντα.

Το ίδιο βράδυ, μου λέει το συμβάν:

"Μπαμπά, το πρωί πήγα με την γιαγιά στην εκκλησία και βρήκα το κοριτσάκι και το είπα να μιλήσουμε για ράλλυ και το κοριτσάκι μου είπε ότι δεν μπορεί γιατί μιλάει για την μόδα."

Και παίρνοντας ένα ύφος αποστροφής (μπλιαχ κλπ) και έντονης έκπληξης (ουάου κλπ), συμπληρώνει:

"Μιλάνε για ρούχα!!!"

Τελικά, για μια φορά ακόμη, οι άντρες φαίνεται να είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη... τι να λέμε...

Γιατί μπαμπά;

Έχουμε φτάσει αισίως στην κρίσημη (και απελπιστικά εκνευριστική) εποχή του "γιατί μπαμπά;"

Κοινώς, ρωτάμε "γιατί" για τα πάντα. Άσχετα αν υπάρχει απάντηση ή όχι. Ρωτάμε "γιατί" έτσι, για να ρωτάμε "γιατί" (κι ας εκνευρίζουμε τον μπαμπά ή την μαμά):

- Γιατί μπαμπά σταματήσαμε στο φανάρι;
- Γιατί έχει κόκκινο παλικάρι μου, και στο κόκκινο σταματάμε.
- Γιατί σταματάμε στο κόκκινο μπαμπά;
- Γιατί σταματάμε στο κόκκινο και φεύγουμε με το πράσινο.
(Εν τω μεταξύ, το ότι σταματάμε στο κόκκινο και φεύγουμε με το πράσινο, το γνωρίζει εδώ και μήνες - είπαμε, απλά για να ρωτήσουμε και να μιλήσουμε...)
- Γιατί φεύγουμε με το πράσινο μπαμπά;
Και η ιστορία συνεχίζεται..

Μπορεί να φτάσει μέχρι και 20-30 συνεχείς ερωτήσεις "γιατί", μέχρι να σπάσουν δηλαδή τα νεύρα μας και να φτάσουμε να πούμε "Γιατί έτσι. Μην ρωτήσεις γιατί. Γιατί έτσι γίνεται. Τέρμα. Όχι άλλα γιατί!"

Βέβαια, δεν είναι λύση αυτό... το θέμα είναι να καταλάβει και να σταματήσει από μόνος του...

Τελικά, χτες βρήκα το κουμπί του. Κάποια στιγμή, όταν τα νεύρα αρχίζουν να ταράσσονται, δίνω μια απάντηση που του κάνει τόση εντύπωση, ώστε νοιώθει απόλυτα ικανοποιημένος από τον διάλογο που είχαμε...

Χτες βράδυ λόγου χάρη, περνούσαμε από ένα σχολείο, όπου μέσα στον Αύγουστο, είχε ένα διήμερο με δημοτικούς χορούς και τραγούδια... και το θυμήθηκε! Και γίνεται ο εξής διάλογος:

- Μπαμπά, πού πήγαν οι χοροί;
- Παιδί μου, τα μάζεψαν.
- Γιατί τα μάζεψαν μπαμπά;
- Τα μάζεψαν και τα έβαλαν στην αποθήκη.
- Γιατί τα έβαλαν στην αποθήκη μπαμπά;
- Για να είναι έτοιμα για του χρόνου.
- Γιατί να είναι έτοιμα του χρόνου μπαμπά;
- Γιατί παιδί μου, οι χοροί αυτοί γίνονται κάθε χρόνο.
- Γιατί γίνονται κάθε χρόνο μπαμπά;
- Γιατί η αντιλαϊκή πολική που έχουν ακολουθήσει οι κυβερνήσεις μετά την αντιπολίτευση και κυρίως στην μεταπαπανδρεϊκή εποχή, όπου η εκάστοτε κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ακολουθούν φιλοκαπιταλιστική πολιτική ενάντια στις κατώτερες λαϊκές μάζες και τάξεις, όπου στην προσπάθεια να κατευνάσουν την λαϊκή μένη για την υποβάθμιση του βιωτικού επιπέδου, ξεγελούν τις μάζες με φεστιβάλ, χορούς και τραγούδια, στο όνομα της εθνικής μας κληρονομιάς και πολιτισμού. Αυτό όμως, εν τέλει, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την προσπάθεια καλουπώματος του λαϊκού αισθήματος. Εντάξει παλικάρι μου;
- Εντάξει μπαμπά, κατάλαβα!

Είπαμε τίποτε; :-D

Όταν ο ηλίθιος πάει να το παίξει μάγκας...

Κατ'αρχήν, να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή. Αυτό που θα διαβάσετε στην συνέχεια, δεν είναι μια ιστορία που "έτυχε να ακούσω"... είναι μια ιστορία που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μου...

Λοιπόν, προσέξτε σκηνικό. Περιφερειακός, δυτική Θεσσαλονίκη, σταυροδρόμι με φανάρια*. Το φανάρι είναι κόκκινο. Και ο πρώτος τη λίστα (κατά το "πρώτος τη τάξει"), περιμένει να ανάψει πράσινο. Έλα όμως που βαριέται να περιμένει και αποφασίζει να το παίξει μάγκας και να περάσει πριν ανάψει το πράσινο...

(* Η ύπαρξη σταυροδρομίων με φανάρια πάνω στο περιφερειακό της Θεσσαλονίκης, είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία... θα μιλήσουμε για αυτήν κάποια άλλη στιγμή..)

Κοιτάει λοιπόν αριστερά, κοιτάει δεξιά, δεν έρχεται κανείς... βάζει πρώτη, πατάει γκάζι και φεύγει. Ξέχασε όμως να κοιτάξει πίσω του...

Και με το που κάνει δέκα μέτρα... ανάβει από πίσω του ο φάρος ενός περιπολικού... και για να είμαι απόλυτα σωστός, το αυτοκίνητο που ήταν ακριβώς από πίσω του...

Ε, δεν πρόλαβε να κάνει 50 μέτρα. Έφαγε μια κλήση, σκέτο λουκούμι...

Καλή εβδομάδα και καλό μας μήνα! :-)

Διείσδυση της Πληροφορικής

Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;

Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα με την περίφημη "διείσδυση" της Πληροφορικής... πόσο πολύ έχει διεισδύσει η Πληροφορική στο δημόσιο, στις επιχειρήσεις, στα σπίτια μας... τρομάρα τους...

Εδώ ο κόσμος δεν μπορεί να δουλέψει τα απλά πράγματα, θέλουμε να τους βάλουμε μπροστά σε ένα πισί και να κάνουν δουλειά...

Μα τι λέω απλά πράγματα, εδώ ο κόσμος δεν ξέρει να χρησιμοποιεί τα καινούρια τα ασανσέρ, τι λέμε τώρα...

Σκηνή που έλαβε χώρα χτες το βράδυ:
(Μια σκηνή πολλάκις επαναλαμβανόμενη...)

Μία τύπισσα, κάπου στα 40κάτι, πηγαίνει στο ασανσέρ. Σύγχρονο ασανσέρ, με δύο πλήκτρα κλήσης, όπου ο χρήστης επιλέγει το πού θέλει να πάει. Δυστυχώς, άλλο ένα άτομο το ερμηνεύει ως από πού θέλει να έρθει το ασανσέρ. Ήταν στον πάνω όροφο, κι αυτή πάτησε το κάτω. Για να πάει επάνω.

Λες και αν το ασανσέρ είναι στον πάνω όροφο και πατήσει το πάνω, θα πάει (το ασανσέρ) στην ταράτσα.

Ήταν τυχερή, γιατί ήταν μόνη στο ασανσέρ.

Συνήθως (και μου έχει τύχει κι εμένα προσωπικά) η σκηνή πηγαίνει ως εξής:

Η κυρία που καλεί το ασανσέρ (το οποίο είναι στον πάνω όροφο), πατάει το κάτω. Μέσα, υπάρχει κόσμος όμως που θέλει να πάει κάτω και πηγαίνει κάτω. Μπαίνει μέσα, πατάει τον -επάνω- όροφο, αλλά το ασανσέρ, έξυπνο πλέον, συνεχίζει την πορεία του προς τα κάτω.

"Α, κάτω πάτε; Εγώ πάω επάνω." Και το ταξίδι αρχίζει. Μαζί με την μουρμούρα: "Μα γιατί πάει κάτω; Αφού εγώ θέλω να πάω επάνω. Ουφφφ... μα τι πράγματα είναι αυτά; Μα πότε θα πάει επάνω; Μπα, χαλασμένο θα είναι. Τώρα βρήκε να χαλάσει το σκασμένο, τώρα που βιάζομαι;"

Κοινώς, η ηλιθιότητα σε ολόκληρο το μεγαλείο.

Η χτεσινή σκηνή όμως, συνεχίστηκε. Στην συνέχεια ήρθε ένα παλικάρι. Αναπτερώθηκα. Είπα ότι αυτός τουλάχιστον, θα ξέρει πώς να δουλέψει το ασανσέρ.

Δυστυχώς όμως, έπεσα έξω. Αυτός, το ίδιο βλαμένος, απλά λίίίγο πιο έξυπνος. Ή καλύτερα, λίγο πιο κουτοπόνηρος. Είδε ότι το ασανσέρ ήταν επάνω, πατάει το κάτω για να κατέβει (το ασανσέρ, γιατί κι αυτός επάνω πήγαινε) αλλά μετά από δύο δευτερόλεπτα σκέψης πάτησε και το επάνω. Δια παν ενδεχόμενο.

Και μετά, θέλουμε άνθρωποι σαν κι αυτούς, που δεν μπορούν ούτε ένα ασανσέρ να καλέσουν σωστά, να χειριστούν έναν υπολογιστή; Να τους βάλουμε να σερφάρουν στο διαδίκτυο για να πάρουν/δώσουν πληροφορίες; Να τους βάλουμε να διαβάσουν/γράψουν ένα email; Μα καλά, μας δουλεύουν;

Διείσδυση της Πληροφορικής και πράσινα άλογα...