tag:blogger.com,1999:blog-123520082011-04-22T03:36:46.130+03:00Το προσωπικό ημερολόγιο του Στράτου Νικολαΐδη. Πώς περνάει στην ζωή του, οι επαγγελματικές και επιστημονικές του εξελίξεις, πώς τα πάει στον σύλλογο ΣΤΕΜΠ, καθώς και πολλά πολλά πολλά πολλά πολλά...Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.comBlogger281100tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1152874649650918952006-07-14T13:51:00.000+03:002006-07-14T13:57:59.950+03:00Τις προάλλες, έκανα κάποιες δουλειές στο σπίτι (ήμουν μόνος) και στο ραδιόφωνο έβαλε το κλασικό πλέον "Καλημέρα Ελλάδα" των Goin'Through.<br /><br />Σταμάτησα την δουλειά και έκατσα κι έκλαψα, για την κατάντια της χώρας μας... :-(<br /><br />Ειδικά, στο σημείο που λέει για τους υπουργούς "... <span style="font-style: italic;">πάρε την ευθύνη μια φορά πάνω στις πλάτες σου</span>"<br /><br />Η τραγική αλήθεια...<br /><br />Βέβαια, θα μου πείτε, ότι εμείς οι ίδιοι φταίμε που ανεύθυνα άτομα μας κυβερνάνε (και δεν μιλάω κομματικά, η ανευθυνότητα είναι υπερκομματική και πανβουλευτική), μιας και η ψήφος είναι η δύναμη που κρατάμε στα χέρια μας...<br /><br />Οι Έλληνες τελικά, είναι ένας πολύ εύπιστος λαός, που ξεχνάει απελπιστικά εύκολα. Τρία χρόνια η -εκάστοτε- κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε (ή μάλλον κάνει: παίρνει) και στο τέλος της τετραετίας δίνει κάποια ψίχουλα - καμία σχέση με αυτά που "υπόσχεται" προεκλογικά.<br /><br />Και τα ξεχνάμε όλα τα προηγούμενα και πιστεύουμε ότι όντως έχουν αλλάξει τα πράγματα...<br /><br />Αλλά... "πάρε την ευθύνη μια φορά πάνω στις πλάτες σου"... εμείς το τραγουδάμε, εμείς το ακούμε τελικά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-115287464965091895?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1140166954472347712006-02-17T10:59:00.000+02:002006-02-17T11:02:34.486+02:00Επιτέλους, ένα όνειρό μου έγινε πραγματικότητα. Σήμερα έβγαλα κάρτα αιμοδότη. Κοινώς, τακτικός αιμοδότης, όχι για κάποιον συγκεκριμένο ασθενή (προς Θεού, να μην χρειαστεί) αλλά για να προσφέρουμε αίμα στον οποιονδήποτε έχει ανάγκη.<br /><br />Δεν είναι τίποτε, είναι όντως πέντε λεπτάκια, έχεις την κάρτα σου και ξέρεις κάθε φορά πότε θα πρέπει/μπορείς να ξαναδώσεις.<br /><br />Και, κακά τα ψέμματα παιδιά, οι γυναίκες έχουν το πλεονέκτημα της μηνιαίας "κατάθεσης" αίματος, εμείς οι άντρηδες έχουμε μόνο την αιμοδοσία για να "ανανεώνουμε" το αίμα μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-114016695447234771?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1138860099544622182006-02-02T07:48:00.000+02:002006-02-02T08:01:39.573+02:00Μα καλά, είμαστε σοβαροί; Αρ γουι σίριους; Θα στείλουμε την Βίσσυ στην Γιουροβίζιον; Πρόπερσυ, με τον Σάκη Ρουβά, κοροϊδεύαμε την Γερμανία που έστειλε την 50χρονη γιαγιά και θα κάνουμε κι εμείς το ίδιο; Τι; Επειδή έχει κάνει 142 λίφτινγκ και έχει πετάξει τα βυζιά της απόξω, τι σημαίνει αυτό; Ότι παύει να είναι δεσποινής ετών πενήντα;<br /><br />Εκτός κι αν είναι άλλος ο λόγος. Γιατί, όπως έχει αναφέρει, μπορεί να νοιώθει πλέον "ώριμη" αρκετά (προς το παραγινωμένη/μουχλιασμένη θα έλεγα) για να κάνει "διεθνή" καριέρα.<br /><br />Διεθνή καριέρα. Τρομάρα της... στα πενηντα_φεύγα της αποφάσισε να κάνει διεθνή καριέρα; Και ποια χώρα θα δεχτεί να παίξει τα μουσικά ακούσματα μιας γιαγιάς που ξεμωράθηκε στα πενήντα της; Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι απόπειρα "διεθνούς" καριέρας έκανε και πριν λίγα χρόνια, που κυκλοφόρησε ένα αγγλόφωνο σιντί και πήρε τα three της, έτσι για να μιλήσουμε και λίγο την ευρωπαϊστήν...<br /><br />Αλήθεια, ξέρετε τι πάει να πει ετών πενηντα_φεύγα; Έχετε υπόψη το βιντεοκλίπ του Τσαλίκη, "ο άντρας ο ωραίος", που κάνει το στριπτίζ; Δεν είναι μια γιαγιά που πρωταγωνιστεί και που βάζει όλη την ώρα λεφτά στο σλιπάκι του Τσαλίκη;<br /><br />Ε λοιπόν, αυτή είναι πενηντα_φεύγα. Και έχει δηλώσει συμμαθήτρια της Βίσσυ. Επίσημα. Σε τηλεόραση, εφημερίδες και περιοδικά. Και η Βίσσυ ουδέποτε το διέψευσε. Μόνο μια φορά, που με την παρέα της (η γιαγιά του βιντεοκλίπ) πήγε να δει την Βίσσυ στο μαζαγί που τραγουδούσε, δεν την άφησαν να μπει. Τι να μπει η ευλογημένη να κάνει; Να μιλήσει με την Βίσσυ για τα "παιδικά τους χρόνια", τότε που ήταν συμμαθήτριες, κάπου στην δεκαετία του 60; Και να απογοητεύσει τα 15χρονα κοριτσάκια που νομίζουν ότι είναι ακόμη ετών 22;<br /><br />Και θέλει η γιαγιά να πάει κόντρα στα περσινά νιάτα της Παπαρίζου; Μ'άρεσε που είχε το "γνώθι σ'αυτόν" και είπε ότι "δεν είναι σίγουρο ότι θα χτυπήσουμε πρωτιά, αλλά θα κάνουμε την καλύτερη γιουροβίζιον που έγινε ποτέ". Δεν λες καλύτερα κυρά μου ότι θα γίνουμε διεθνώς ρεζίλι... ότι θα πατώσουμε...<br /><br />Μα είμαστε σοβαροί;<br /><br />Βέβαια, θα μου πεις, σοβαροί ΔΕΝ είμαστε, αλλά λέμε τώρα... το φιλοσοφικό ερώτημα, παρόλο που ξέρουμε την απάντηση, οφείλουμε να το θέσουμε.<br /><br />ΥΓ: Για το συνολικό κόστος της Γιουροβίζιον, που αγγίζει τα 12 εκατομμύρια ευρώ, θα συζητήσουμε άλλη φορά. Άλλωστε, τόσα δις δώσαμε για την Ολυμπιάδα, τα 12 ψωροεκατομμυριάκια θα μας χαλάσουν τώρα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-113886009954462218?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1137669811200872772006-01-19T13:12:00.000+02:002006-01-19T13:23:31.223+02:00Κατ'αρχήν καλημέρα και καλή χρονιά. Η λαϊκή ρήση λέει "κάλλιο αργά παρά ποτέ" και δεν έχει καθόλου μα καθόλου άδικο.<br /><br />Φέτος θα ξεκινήσουμε κάπως διαφορετικά. Ένα συμβάν που έγινε τις προηγούμενες μέρες και μου έκανε πολύ εντύπωση...<br /><br />Το συμβάν μου θύμησε ένα άρθρο που είχα γράψει, το <a href="http://www.mycgiserver.com/%7Esnikolaidis/articles/op_menfrommars_womenfromvenus.html"><span style="font-style: italic;">Οι άντρες είναι από τον Άρη, οι γυναίκες από την Αφροδίτη</span></a> και που δεν αποτελεί παρά την επιβεβαίωση της θεωρίας ότι οι άντρες απέχουν παρασάγκας από τις γυναίκες και μάλιστα την επέκταση αυτής της θεωρίας στις μικρές ηλικίες.<br /><br />Πηγαίνει την προηγούμενη Κυριακή ο Ορέστης (aka ο μπόμπιρά μου) στην εκκλησία με την γιαγιά του. Και εκεί είναι ένα κοριτσάκι στην αυτή ηλικία (3μιση) που κάνουν παρέα και "τα λένε" γενικότερα όποτε βρίσκονται εκεί.<br /><br />Την πλησιάζει και γίνεται ο εξής διάλογος:<br /><br />- Γειά σου!<br />- Γειά σου!<br />- Θέλεις να μιλήσουμε για ράλλυ;<br />- Α, δεν μπορώ, τώρα μιλάω για μόδα.<br /><br />Και εκεί τέλειωσε άδοξα η προσπάθεια για να ανοίξουν κουβέντα.<br /><br />Το ίδιο βράδυ, μου λέει το συμβάν:<br /><br />"Μπαμπά, το πρωί πήγα με την γιαγιά στην εκκλησία και βρήκα το κοριτσάκι και το είπα να μιλήσουμε για ράλλυ και το κοριτσάκι μου είπε ότι δεν μπορεί γιατί μιλάει για την μόδα."<br /><br />Και παίρνοντας ένα ύφος αποστροφής (μπλιαχ κλπ) και έντονης έκπληξης (ουάου κλπ), συμπληρώνει:<br /><br />"Μιλάνε για ρούχα!!!"<br /><br />Τελικά, για μια φορά ακόμη, οι άντρες φαίνεται να είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη... τι να λέμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-113766981120087277?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1128488094840554522005-10-05T07:42:00.000+03:002005-10-05T07:54:54.873+03:00Έχουμε φτάσει αισίως στην κρίσημη (και απελπιστικά εκνευριστική) εποχή του "γιατί μπαμπά;"<br /><br />Κοινώς, ρωτάμε "γιατί" <span style="font-weight: bold;">για τα πάντα</span>. Άσχετα αν υπάρχει απάντηση ή όχι. Ρωτάμε "γιατί" έτσι, για να ρωτάμε "γιατί" (κι ας εκνευρίζουμε τον μπαμπά ή την μαμά):<br /><br />- Γιατί μπαμπά σταματήσαμε στο φανάρι;<br />- Γιατί έχει κόκκινο παλικάρι μου, και στο κόκκινο σταματάμε.<br />- Γιατί σταματάμε στο κόκκινο μπαμπά;<br />- Γιατί σταματάμε στο κόκκινο και φεύγουμε με το πράσινο.<br /><span style="font-style: italic;">(Εν τω μεταξύ, το ότι σταματάμε στο κόκκινο και φεύγουμε με το πράσινο, το γνωρίζει εδώ και μήνες - είπαμε, απλά για να ρωτήσουμε και να μιλήσουμε...)</span><br />- Γιατί φεύγουμε με το πράσινο μπαμπά;<br />Και η ιστορία συνεχίζεται..<br /><br />Μπορεί να φτάσει μέχρι και 20-30 συνεχείς ερωτήσεις "γιατί", μέχρι να σπάσουν δηλαδή τα νεύρα μας και να φτάσουμε να πούμε "Γιατί έτσι. Μην ρωτήσεις γιατί. Γιατί έτσι γίνεται. Τέρμα. Όχι άλλα γιατί!"<br /><br />Βέβαια, δεν είναι λύση αυτό... το θέμα είναι να καταλάβει και να σταματήσει από μόνος του...<br /><br />Τελικά, χτες βρήκα το κουμπί του. Κάποια στιγμή, όταν τα νεύρα αρχίζουν να ταράσσονται, δίνω μια απάντηση που του κάνει τόση εντύπωση, ώστε νοιώθει απόλυτα ικανοποιημένος από τον διάλογο που είχαμε...<br /><br />Χτες βράδυ λόγου χάρη, περνούσαμε από ένα σχολείο, όπου μέσα στον Αύγουστο, είχε ένα διήμερο με δημοτικούς χορούς και τραγούδια... και το θυμήθηκε! Και γίνεται ο εξής διάλογος:<br /><br />- Μπαμπά, πού πήγαν οι χοροί;<br />- Παιδί μου, τα μάζεψαν.<br />- Γιατί τα μάζεψαν μπαμπά;<br />- Τα μάζεψαν και τα έβαλαν στην αποθήκη.<br />- Γιατί τα έβαλαν στην αποθήκη μπαμπά;<br />- Για να είναι έτοιμα για του χρόνου.<br />- Γιατί να είναι έτοιμα του χρόνου μπαμπά;<br />- Γιατί παιδί μου, οι χοροί αυτοί γίνονται κάθε χρόνο.<br />- Γιατί γίνονται κάθε χρόνο μπαμπά;<br />- Γιατί η αντιλαϊκή πολική που έχουν ακολουθήσει οι κυβερνήσεις μετά την αντιπολίτευση και κυρίως στην μεταπαπανδρεϊκή εποχή, όπου η εκάστοτε κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ακολουθούν φιλοκαπιταλιστική πολιτική ενάντια στις κατώτερες λαϊκές μάζες και τάξεις, όπου στην προσπάθεια να κατευνάσουν την λαϊκή μένη για την υποβάθμιση του βιωτικού επιπέδου, ξεγελούν τις μάζες με φεστιβάλ, χορούς και τραγούδια, στο όνομα της εθνικής μας κληρονομιάς και πολιτισμού. Αυτό όμως, εν τέλει, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την προσπάθεια καλουπώματος του λαϊκού αισθήματος. Εντάξει παλικάρι μου;<br />- Εντάξει μπαμπά, κατάλαβα!<br /><br />Είπαμε τίποτε; :-D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112848809484055452?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1128319976201133332005-10-03T09:05:00.000+03:002005-10-03T09:12:56.210+03:00Κατ'αρχήν, να ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή. Αυτό που θα διαβάσετε στην συνέχεια, δεν είναι μια ιστορία που "έτυχε να ακούσω"... είναι μια ιστορία που εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μου...<br /><br />Λοιπόν, προσέξτε σκηνικό. Περιφερειακός, δυτική Θεσσαλονίκη, σταυροδρόμι με φανάρια*. Το φανάρι είναι κόκκινο. Και ο πρώτος τη λίστα (κατά το "πρώτος τη τάξει"), περιμένει να ανάψει πράσινο. Έλα όμως που βαριέται να περιμένει και αποφασίζει να το παίξει μάγκας και να περάσει πριν ανάψει το πράσινο...<br /><span style="font-style: italic;"><br /><span style="font-size:85%;">(* Η ύπαρξη σταυροδρομίων με φανάρια πάνω στο περιφερειακό της Θεσσαλονίκης, είναι μια άλλη, πονεμένη ιστορία... θα μιλήσουμε για αυτήν κάποια άλλη στιγμή..)</span></span><br /><br />Κοιτάει λοιπόν αριστερά, κοιτάει δεξιά, δεν έρχεται κανείς... βάζει πρώτη, πατάει γκάζι και φεύγει. Ξέχασε όμως να κοιτάξει πίσω του...<br /><br />Και με το που κάνει δέκα μέτρα... ανάβει από πίσω του ο φάρος ενός περιπολικού... και για να είμαι απόλυτα σωστός, το αυτοκίνητο που ήταν ακριβώς από πίσω του...<br /><br />Ε, δεν πρόλαβε να κάνει 50 μέτρα. Έφαγε μια κλήση, σκέτο λουκούμι...<br /><br />Καλή εβδομάδα και καλό μας μήνα! :-)<br /><br /><span style="font-style: italic;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112831997620113333?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1127383160630745022005-09-22T09:57:00.000+03:002005-09-22T12:59:20.676+03:00Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρετε;<br /><br />Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα με την περίφημη "διείσδυση" της Πληροφορικής... πόσο πολύ έχει διεισδύσει η Πληροφορική στο δημόσιο, στις επιχειρήσεις, στα σπίτια μας... τρομάρα τους...<br /><br />Εδώ ο κόσμος δεν μπορεί να δουλέψει τα απλά πράγματα, θέλουμε να τους βάλουμε μπροστά σε ένα πισί και να κάνουν δουλειά...<br /><br />Μα τι λέω απλά πράγματα, εδώ ο κόσμος δεν ξέρει να χρησιμοποιεί τα καινούρια τα ασανσέρ, τι λέμε τώρα...<br /><br />Σκηνή που έλαβε χώρα χτες το βράδυ:<br /><span style="font-style: italic;">(Μια σκηνή πολλάκις επαναλαμβανόμενη...)</span><br /><br />Μία τύπισσα, κάπου στα 40κάτι, πηγαίνει στο ασανσέρ. Σύγχρονο ασανσέρ, με δύο πλήκτρα κλήσης, όπου ο χρήστης επιλέγει <span style="font-weight: bold;">το πού θέλει να πάει</span>. Δυστυχώς, άλλο ένα άτομο το ερμηνεύει ως <span style="font-weight: bold;">από πού θέλει να έρθει</span> το ασανσέρ. Ήταν στον πάνω όροφο, κι αυτή πάτησε το κάτω. Για να πάει επάνω.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Λες και αν το ασανσέρ είναι στον πάνω όροφο και πατήσει το πάνω, θα πάει (το ασανσέρ) στην ταράτσα.</span><br /><br />Ήταν τυχερή, γιατί ήταν μόνη στο ασανσέρ.<br /><br />Συνήθως (και μου έχει τύχει κι εμένα προσωπικά) η σκηνή πηγαίνει ως εξής:<br /><br />Η κυρία που καλεί το ασανσέρ (το οποίο είναι στον πάνω όροφο), πατάει το κάτω. Μέσα, υπάρχει κόσμος όμως που <span style="font-weight: bold;">θέλει να πάει κάτω και πηγαίνει κάτω.</span> Μπαίνει μέσα, πατάει τον -επάνω- όροφο, αλλά το ασανσέρ, έξυπνο πλέον, συνεχίζει την πορεία του προς τα κάτω.<br /><br />"Α, κάτω πάτε; Εγώ πάω επάνω." Και το ταξίδι αρχίζει. Μαζί με την μουρμούρα: "Μα γιατί πάει κάτω; Αφού εγώ θέλω να πάω επάνω. Ουφφφ... μα τι πράγματα είναι αυτά; Μα πότε θα πάει επάνω; Μπα, χαλασμένο θα είναι. Τώρα βρήκε να χαλάσει το σκασμένο, τώρα που βιάζομαι;"<br /><br />Κοινώς, η ηλιθιότητα σε ολόκληρο το μεγαλείο.<br /><br />Η χτεσινή σκηνή όμως, συνεχίστηκε. Στην συνέχεια ήρθε ένα παλικάρι. Αναπτερώθηκα. Είπα ότι αυτός τουλάχιστον, θα ξέρει πώς να δουλέψει το ασανσέρ.<br /><br />Δυστυχώς όμως, έπεσα έξω. Αυτός, το ίδιο βλαμένος, απλά λίίίγο πιο έξυπνος. Ή καλύτερα, λίγο πιο κουτοπόνηρος. Είδε ότι το ασανσέρ ήταν επάνω, πατάει το κάτω για να κατέβει (το ασανσέρ, γιατί κι αυτός επάνω πήγαινε) αλλά μετά από δύο δευτερόλεπτα σκέψης πάτησε και το επάνω. Δια παν ενδεχόμενο.<br /><br />Και μετά, θέλουμε άνθρωποι σαν κι αυτούς, που δεν μπορούν ούτε ένα ασανσέρ να καλέσουν σωστά, να χειριστούν έναν υπολογιστή; Να τους βάλουμε να σερφάρουν στο διαδίκτυο για να πάρουν/δώσουν πληροφορίες; Να τους βάλουμε να διαβάσουν/γράψουν ένα email; Μα καλά, μας δουλεύουν;<br /><br />Διείσδυση της Πληροφορικής και πράσινα άλογα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112738316063074502?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1126160466782770512005-09-08T09:04:00.000+03:002005-09-08T09:21:06.806+03:00Τι άλλο θα δουν τα έρμα ματάκια μου... το είδα και αυτό...<br /><br />Ένα κείμενο. Σε αρχείο DOC (M$ Word). Μία σελίδα. Με στοιχεία αποστολέα, παραλήπτη, κανονικά οι παράγραφοι.<br /><br />Μόνο που... μόνο που κάτι δεν πήγαινε καλά... δεν μπορούσα να διορθώσω παραγράφους, δεν μπορούσα να κινηθώ ομαλά στο κείμενο...<br /><br />Ύστερα από λίγη ώρα, ανακάλυψα τι ήταν αυτό το "κάτι" που πήγαινε στραβά:<br /><br />Ο συγγραφέας του κειμένου, απλώς δεν πατούσε Enter. Όταν ήταν σε μία παράγραφο και ήθελε να αλλάξει παράγραφο; Ε, απλά γέμιζε τον τόπο με κενά. Το σύστημα, τον κατέβαζε στην επόμενη γραμμή, του πήγαινε την πρώτη γραμμή της νέας "παραγράφου" λίγο πιο μέσα και... και ήταν ευτυχισμένος!!!<br /><br />Δυστυχώς, το blog δεν υποστηρίζει attach αρχεία, έχω ετοιμάσει ένα μικρό κείμενο που θα το δείτε όμορφο και ωραίο αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα έκτρωμα... Αν το θέλετε, δεν έχετε παρά να μου το ζητήσετε και θα σας το στείλω αμέσως!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112616046678277051?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1125552388735529402005-09-01T08:18:00.000+03:002005-09-01T08:26:28.750+03:00Προχτές που λέτε, πήγα στο ντιβιντάδικο και πήρα ένα δισκάκι με τον τίτλο "<span style="font-weight: bold;">Η κατάτα του Δαχτυλιδιού</span>", η οποία είχε και ένα εξώφυλλο που θύμιζε, ξέρετε, αρ-πι-τζάδικες καταστάσεις.<br /><br />Ο λόγος που την πήρα ήταν βασικά (όσο κι αν σας φανεί αστείο) η διάρκεια της ταινίας. Όσο χάλια ταινία και να ήταν, δεν μπορεί, 3 ώρες έργο, κάτι θα είχαν να δείξουν...<br /><br />Και την είδα. Είναι δύο επεισόδια της μίαμισης ώρας. Είδα το πρώτο προχτές. Μου φάνηκε ένα... ένα ποτ-πουρί από Άρχοντα των δαχτυλιδιών, Κόναν ο βάρβαρος (τα κόμικς), λίγο από Μπρέιβχαρτ... να, τέτοια...<span style="font-weight: bold;"></span><br /><br />Μέχρι που διάβασα ότι η ταινία είναι ένα πιστό αντίγραφο ενός σκανδιναβικού μύθου, από τον οποίο <span style="font-weight: bold;">εμπνεύστηκε</span> ο Τζέι Τζέι Τόλκιν και έγραψε τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών!!!<br /><br />Το δεύτερο λοιπόν επεισόδιο το είδα υπό εντελώς διαφορετικό πρίσμα... και όντως, είναι μια ταινία που αξίζει να την πάρετε και να την βάλετε και στην συλλογή σας. Και για το στόρυ που είναι πολύ όμορφο και καθόλου Χολυγουντιανό (ξέρετε εσείς τώρα). Αλλά κυρίως για το υπέροχο, ρομαντικό και.. καθαρά σκανδιναβικό θα έλεγα, τέλος του.<br /><br />Ναι, ναι, το τέλος του. Ένα σαιξπιρικό τέλος. Εκεί είναι όλα τα λεφτά. Στα τελευταία 5-6 δευτερόλεπτα, έριξα το κλάμα της αρκούδας...<br /><br />Απλώς, να πάτε να το δείτε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112555238873552940?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1123130199560201252005-08-04T07:36:00.000+03:002005-08-04T07:36:39.570+03:00Και εξηγώ.<br /><br />Με τέτοιες ζέστες που περνάμε αυτές τις μέρες, ό,τι πιο φυσικό να νταλακιάζουμε στα νερά και στα καρπούζια, μπας και δροσιστούμε λιγάκι, γιατί δεν την βγάζουμε καθαρή... όπως είναι φυσικό κι επόμενο αυξάνονται και οι ανάγκες μας για "ξαλάφρωση" από τα περιττά υγρά που έχουμε καταναλώσει...<br /><br />Πάω που λέτε κι εγώ για να ξαλαφρώσω... στέκομαι στην τουαλέτα μπροστά, ανοίγω φερμουάρ κλπ, και όπως ετοιμάζω τον εαυτό μου να αφεθεί στην απόλαυση της ξαλάφρωσης, ξαφνικά "κόβομαι" από ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα:<br /><br />- Μπαμπά, πού είσαι;<br /><br /><i>(Λες και δεν ξέρει, αφού με είδε να μπαίνω...)</i><br /><br />- Στο μπάνιο είμαι παλικάρι μου.<br />- Κατουράς;<br /><br /><i>(Προσοχή εδώ, <b>δεν</b> είναι ακριβώς ερώτηση, είναι κάτι μεταξύ ερώτησης και κατάφασης, κάτι σαν "κατουράς, έτσι δεν είναι;")</i><br /><br />- Προσπαθώ παλικάρι μου...<br />- Να έρθω να δω...<br /><br /><i>(Και πάλι το ίδιο ύφος, ερώτησης-κατάφασης. Γενικά, αυτή η φάση του φαίνεται πολύ αστεία -καθότι κι αυτός "καθάρισε" πρόσφατα- και δεν θέλει να χάνει το "σώου"...)</i><br /><br />- Ε, και δεν μπαίνεις; Αφού και όχι να σου πω, θα μπεις...<br /><br />Μπαίνει μέσα και στέκεται μπροστά μου.<br /><br />- Μπαμπά;<br />- Τι είναι αγόρι μου;<br />- Κατούρα μπαμπά.<br />- Προσπαθώ αγόρι μου.<br />- Μπαμπά, είπα κατούρα!<br />- Ναι βρε παλικάρι μου, να κατουρήσω, αν με αφήσεις να ηρεμήσω, θα κατουρήσω...<br />- Κατούρα ντε!<br /><br /><i>(Εκεί το ρίχνουμε στην αυτοσυγκέντρωση, την γιόγκα και την αστρική προβολή, μπας και καταφέρουμε να απεγκλωβιστούμε από την πραγματικότητα, να βρεθούμε σε ένα πιο ήρεμο περιβάλλον, όπου δεν μας παρατηρεί κανείς και μπορούμε άνετα να συγκεντρωθούμε στο... έργο που θέλουμε να επιτελέσουμε. Κάποια στιγμή λοιπόν, πετυχαίνουμε τον σκοπό μας και αρχίζει να ξαλαφρώνει ο οργανισμός...)</i><br /><br />- Μπαμπά, κατουράς!<br />- Ναι παλικάρι μου, κατουράω... το πρόσεξες κι εσύ, ε;<br />- Μπαμπα... τσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσ.........<br />- Ουφφ....<br />...<br />- Μπαμπά, γιατί σταμάτησες;<br />- Δεν σταμάτησα παλικάρι μου, τέλειωσα.<br />- Μπαμπά, κατούρα!<br />- Δεν έχω άλλο παλικάρι μου να κατουρήσω, τέλειωσα σου λέω!<br />- Μπαμπαααα!! Κατούρα σου λέω!!!<br /><br /><i>(Και εκεί είναι που βάζει τα κλάματα γιατί τέλειωσε το σώου...)</i><br /><br />Αυτά για να μαθαίνουν και να προετοιμάζονται οι νέοι γονείς...:-)<br /><br /><br />Καλό, ε; Σας άρεσε; Λοιπόν, κάποια άλλη στιγμή θα σας πω και για τα ακόλουθα:<br /><br /><b>Φασισμός junior - γέλιο:</b><br />- Μπαμπά, γέλα! Γέλα σου λέω!<br /><i>(Και σκαρφαλώνει επάνω μου και αρχίζει να μου τραβάει τα μάγουλα για να γελάσω...)</i><br /><br /><b>Φασισμός junior - μουσική:</b><br />- Μπαμπά, τραγούδα!<br />- Τι να τραγουδήσω παλικάρι μου;<br />- "Έχω πετάξει μαζί σου" του Γονίδη μπαμπά.<br />- Ουφφ..<br />- Μπαμπά, τραγούδα είπα!<br />- "Του έρωτά σου τα φιλιάαα... τα πήρες πάλι πίιιισωωωω..."<br />- Μαμά, τραγούδα κι εσύ!<br />...<br /><i>(Να σημειώσω ότι μέχρι πρόσφατα είχα στο αυτοκίνητο όλα τα CD του Σωκράτη Μάλαμα...)</i><br /><br /><br />Αλλά για αυτά, κάποια άλλη στιγμή...:-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112313019956020125?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1122871326601412482005-08-01T07:37:00.000+03:002005-08-01T12:14:34.546+03:00... και η του φιλοσοφικού λίθος.<br /><br />Ή αλλιώς, κατά την ευρωπαϊκήν, Harry Potter and the Philosopher's Stone. The Ancient Greek Edition. Έκδοση Αρχαίων Ελληνικών.<br /><br />Και ξαφνικά, ταξίδεψα αρκετά χρόνια πίσω... στην ηλικία των 15-18... θυμήθηκα που τότε, μισούσα τα αρχαία ελληνικά, θεωρώντας τα μια "νεκρή γλώσσα" η οποία δεν προσφέρει τίποτε και πουθενά, σε αντίθεση με τα μαθηματικά που ήταν κάτι χρήσιμο και απαραίτητο για να προχωρήσει ο κόσμος μπροστά.<br /><br />Μετά ταξίδεψα 1-2 χρόνια μετά αφότου τέλειωσα το λύκειο, θυμήθηκα ότι αγόρασα το "Ο Αστερίξ στην Ολυμπία", ειδική έκδοση στα Αρχαία Ελληνικά (Αττική διάλεκτο)... και είπα τότε στον εαυτό μου ότι αν μου το έδιναν αυτό να το διαβάσω στο σχολείο, στο γυμνάσιο, ίσως η εξέλιξή μου να ήταν εντελώς διαφορετική... ξαφνικά αγάπησα την Αρχαία Ελληνική και άρχισα να την μελετάω... ξαφνικά ένοιωσα ότι ναι, θα μπορούσα να ακολουθήσω/σπουδάσω αρχαία ελληνική φιλοσοφία/γλώσσα...<br /><br />Δυστυχώς όμως, μας ζαλίζανε με Πλούταρχο, Θουκιδίδη κλπ... θεωρείες που "έπρεπε" να μας τα διδάξουν, γιατί έτσι έπρεπε, γιατί έτσι αποφάσισαν "κάποιοι" μεγαλοθεσίτες...<br /><br />Μα τόση απαξίωση; Γιατί; Γιατί δεν μας τα έμαθαν με έναν τρόπο που να μας αρέσει να μάθουμε Αρχαία Ελληνικά;<br /><br />Δηλαδή, οι μεγάλοι επιχειρηματίες στην Αμερική, που κάνουν σεμινάρια Αρχαίων Ελληνικών για να μάθουν δομημένο τρόπο σκέψης, τι είναι; Ηλίθιοι;<br /><br />Ε ρε γαμώτο... για μια ακόμη η παιδεία μας αποδεικνύεται ότι είναι για τα μπάζα; :-(<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112287132660141248?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1122353806323203192005-07-26T07:27:00.000+03:002005-07-26T10:24:31.676+03:00Από μικρός, ήξερα ότι ήμουν σκορπιός. Μου το πιπίλιζαν από μικρός... πρώτα έμαθα ότι είμαι σκορπιός και μετά έμαθα το αλφάβητο. Χτες όμως έμαθα κάτι συγκλονιστικό. Ότι έχω ωροσκόπο παρθένο. Αυτό, βάσει ενός ωροσκοπίου που έπεσε στα χέρια μου (χτες), έπρεπε να είμαι λεπτός, γαλανομάτης, με υπέροχα ξανθά μαλλιά. Αντ'αυτού, στο κεφάλι μου, έχω σκούρα καστανά άχυρα, που αν δεν αδειάσω μισό μπουκάλι ζελέ επάνω τους, δεν βγαίνω ούτε καν στο μπαλκόνι.<br /><br />Α ναι, επίσης, ότι βάσει ζωδίου/ωροσκόπου, έπρεπε να γίνω γιατρός και όχι προγραμματιστής. Επίσης, βάσει ζωδίου/ωροσκόπου της γυναίκας μου (Δίδυμος/Υδροχόος) έπρεπε να σπουδάσει πληροφορική. Αντ'αυτού, σπούδασε νοσηλεύτρια.<br /><br />Πάλι καλά που παντρευτήκαμε και αλληλοκαλύπτουμε αυτή την -άγνωστη μέχρι χτες- ανάγκη.<br /><br />Και φυσικά αυτά, στο "δυτικό" μοντέλο του ωροσκοπίου.<br /><br />Στο Κινέζικο τώρα (που βασίζεται στο έτος γέννησης) είμαι αρουραίος. Και η γυναίκα μου είναι άλογο. Ο αρουραίος είναι ο θανατηφόρος εχθρός του αλόγου και το άλογο ο θανατηφόρος εχθρός του αρουραίου. Και βάσει κινέζικου ωροσκοπίου, οι αρουραίοι δεν πρέπει καν να συχνωτίζονται με άλογα και το αντίθετο. Εμείς πάλι, παντρευτήκαμε.<br /><br />Και είμαι σίγουρος ότι και στα υπόλοιπα ωροσκόπια/ζωδιακούς κύκλους, Βαβυλωνιακό, Ασσυριακό, Αιγυπτιακό (Νταρθίιρ, περιμένω να με διαφωτίσεις επ'αυτού), Περουβιανό, Ιαπωνικό, Θιβετιανό κλπ, όλο και κάτι διαφορετικό θα ακούσω...<br /><br />Μα τι βλακείες Θεέ μου... αν είναι δυνατόν...<br /><br />Και πού έχουμε φτάσει; Ο κάθε αρχηγός κράτους, να έχει δίπλα του τον αστρολογικό του σύμβουλο!!! Να του πει τι; Αν τα αστέρια είναι σε καλή θέση για να καθορίσει έναν πόλεμο ή να βάλει νέους φόρους στους πολίτες του;<br /><br />Δηλαδή, πόση βλακεία ακόμη έχουμε σ'αυτό τον κόσμο;;;;<br /><br />Για να μην πω και για τις επονομαζόμενες "προβλέψεις"... (αν και τα έχω ξαναπεί αυτά, επανήλθαν λόγω του χτεσινού "φρούτου", του ωροσκόπου)<br /><br />Πάρε έναν "αστρολόγο" (με μεταπτυχιακά σε κάποιο "πνευματιστικό" πανεπιστήμιο, με διδακτορική διατριβή πάνω στην μελέτη της τριβής των καρτών Ταρώ και πώς επηρεάζεται η τελική "πρόβλεψη" κλπ) και βάλτον να σου κάνει μια "πρόβλεψη".<br /><br />Δώδεκα ζώδια, δώδεδα διαφορετικούς τρόπους για να σου πει να προσέξεις τις προσωπικές σου σχέσεις γιατί πιθανόν και να περνάνε κρίση (σε μια εποχή και μια κοινωνία όπου η διαπροσωπικές κρίσεις είναι στην κορυφή των ψυχολογικών προβλημάτων) και επίσης δώδεκα διαφορετικούς τρόπους για να σου πει να προσέξεις να οικονομικά σου (σε μια χώρα όπου μαστίζεται οικονομικά). Ουάου. Έπρεπε να μου τα πει αστρολόγος αυτά για να τα συνειδητοποιήσω.<br /><br />Άσε που τώρα που είναι και καλοκαίρι, θα μας πουν "ίσως και να πάτε ταξίδι". Τώρα που είναι καλοκαίρι και ο κόσμος παίρνει άδειες, ίσως και να πάμε ταξίδι. Ουάου (δις).<br /><br />"<span style="font-weight: bold;">Ίσως</span>". Η μαγική λέξη. Ίξεις αφίξεις δηλαδή. Και ο κόσμος πληρώωωωωνει σαν κορόιδο στα 090 για να ακούσει αυτό το "ίσως"...<br /><br />Μένω εδώ και δεν προχωράω. Μένω στα ζώδια, γιατί αν πιάσω και λοιπές φραγκομαντείες του τύπου καφές, γυάλα, ταρώ, μαρώ κλπ... θα γράφω για δυό μέρες...<br /><br />Φτάνει η βλακεία για σήμερα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112235380632320319?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1121875377830126572005-07-20T18:58:00.000+03:002005-07-20T19:02:57.843+03:00Εδώ και τρεις μέρες ένα φανάρι, σε κεντρική διασταύρωση στην γειτονιά μου, είναι χαλασμένο. Και σαν ευσυνείδητος πολίτης, πήρα τηλέφωνο (σήμερα το απόγευμα) στο "100" για να τους ενημερώσω για το φανάρι.<br /><br />Συνήθως, όταν παίρνω τηλέφωνο στο "100" (το κάνω συχνά όταν πετυχαίνω χαλασμένα φανάρια) το τηλέφωνο κάνει 2-3 χτυπήματα και μετά το σηκώνουν.<br /><br />Αυτή την φορά όμως... πέντε χτυπήματα... δεκαπέντε χτυπήματα... τριάντα χτυπήματα... κανείς! Δεν το σήκωσε κανείς!!!<br /><br />Μα έλειπαν και οι εκατό μαζί;;; Δεν μπορούσαν να το οργανώσουν τουλάχιστον, να άφηναν έναν-δυό στο πόδι βρε αδερφέ, και οι εκατό την έκαναν για διακοπές;;;<br /><br />Μου'κανε εντύπωση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112187537783012657?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1121246201540751252005-07-13T11:52:00.000+03:002005-07-13T12:30:32.273+03:00Ύστερα από λίγο καιρό απουσίας, λόγω υποχρεώσεων, είπα να επιστρέψω και να γράψω κι εγώ κάτι... με την πρώτη σκέψη, μου ήρθε και το ερώτημα/πρόβλημα:<br /><br />Γιατί υπάρχει τόση μοναξιά; Γιατί υπάρχουν τόσα πολλά προβλήματα στις σχέσεις των ανθρώπων; Μπορεί να μου πει κανείς; Τις πταίει;<br /><br />Σχέσεις που μέσα σε δύο εβδομάδες έχουν κάνει έναν πλήρη κύκλο ζωής και φτάνουν στο τέλος τους, με εμφανή την απορία στο πρόσωπο του ενός εκ των δύο, αυτός που δεν έχει προσέξει την ολοκλήρωση αυτού του κύκλου και πιστεύει ότι ο κύκλος θα τερματίζει επ'άπειρον...<br /><br />Δυστυχώς όμως, ο κύκλος άπαξ και κλείσει, έκλεισε. Αυτό είναι. Και δεν ξανανοίγει. Τι κάνουμε; Είτε μπαίνουμε εμείς σε έναν φαύλο κύκλο επαναλληπτικής δημιουργίας σύντομων σχέσεων (δημιουργία->ολοκλήρωση->τερματισμός) είτε προσπαθούμε να δούμε τι κάνουμε λάθος και να κάνουμε κάτι διαφορετικό.<br /><br />Προσοχή, να ξεκαθαρίσω κάτι: Όταν μιλάω για σύντομες σχέσεις, δεν αναφέρομαι στις επονομαζόμενες "εφήμερες" σχέσεις, που συνειδητά μιλάμε για σχέσεις λίγων ημερών, ίσα ίσα για να περάσουμε καλά... αναφέρομαι στις σχέσεις που από την πρώτα εβδομάδα λέμε "αυτός είναι ο άνθρωπός μου", "είμαι τρελά ερωτευμένος μαζί της" κλπ.<br /><br />Προσωπική μου άποψη, αυτό το κάτι διαφορετικό απαιτεί μια προσπάθεια από πλευράς μας. Κάτι που έχει κόπο και πόνο. Θέλει μελέτη, αυτογνωσία και διαρκή αυτοψυχανάλυση. Θέλει θυσία.<br /><br />Πόσοι όμως από εμάς είμαστε διατεθιμένοι να θυσιάσουμε τον εαυτό μας, όχι για μας, αλλά για τον άλλον; Για μια ουσιώδη σχέση; Χμμμ... πρόβλημα...<br /><br />Θα ήθελα να ακούσω/διαβάσω και τις δικές σας απόψεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112124620154075125?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1120021336269320402005-06-29T07:38:00.000+03:002005-06-29T08:02:40.563+03:00Τελικά είμαστε ηλίθιοι. Αυτό έχω να πω μόνο. Γιατί είμαστε ηλίθιοι; Ένας από τους λόγους (γιατί πιστέψτε με, είναι πολλοί) είναι ο τρόπος με τον οποίο κάνουμε <span style="font-weight: bold;">απεργία</span>...<br /><br />Μας έχουν ζαλίζει τον έρωτα (και μας έχουν αδειάσει τις τσέπες) οι τραπεζικοί με την απεργία τους. Κατά καιρούς, οι αγρότες κλείνουν τους δρόμους και ψήνουν κατσίκια πάνω στην εθνική, ανάμεσα από τα τρακτέρια. Κάνουν απεργία οι διοικητικοί υπάλληλοι της ΔΕΗ...<br /><br />Αποτέλεσμα;<br /><br />Με την απεργία των τραπεζικών, δεν μπορούμε να βγάλουμε λεφτά από τις τράπεζες, δεν μπορούμε να πληρώσουμε τις πιστωτικές και τις δόσεις από αυτοκίνητα/σπίτια κλπ...<br /><br />Με τους αγρότες, δεν μπορούμε να πάμε από την μία πόλη στην άλλη. Κλείνουν όλοι οι δρόμοι και γινόμαστε ρεζίλι των σκυλιών με τα ευτράπελα που βλέπουμε στις τηλεοράσεις, μεταξύ αγροτών και απλών πολιτών που θέλουν να πάνε στον προορισμό τους.<br /><br />Με τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ (ΟΤΕ, ΔΕΗ), δεν μπορούμε να πληρώσουμε τον λογιαριασμό μας, αλλά οι τεχνικοί που κόβουν το τηλέφωνο ή το ρεύμα, δεν απεργούν καθόλου, οπότε έρχονται και τσουπ! μένουμε χωρίς τηλέφωνο ή ρεύμα.<br /><br />Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την τακτική... πιέζουν την -εκάστοτε- κυβέρνηση, φέρνοντας τον απλό πολίτη στα όρια της αγανάκτησης.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μα γιατί;;;;;</span> Τι φταίει ο απλός πολίτης;;; Γιατί να τον κάνεις εχθρό σου, την ώρα που μπορείς να τον κάνεις σύμμαχό σου;;;<br /><br />Τι μπορείς να κάνεις;<br /><br /><br />Εσύ αγαπητέ <span style="font-weight: bold;">αγρότη</span>, αντί να πάρεις τους τόνους του γάλακτος και να τους χύσεις στον δρόμο, πήγαινε κάθε μέρα σε μία πόλη της Ελλάδας και μοίρασέ το στα γηροκομεία, να πιούνε γάλα τα γεροντάκια. Μοίρασέ το στους παιδικούς σταθμούς, να πιουν τα παιδάκια φρέσκο γαλατάκι. Δώστο στον κόσμο, να έρθει με τα τάπερ του, με τα μπουκάλια και τις κανάτες του, να πάρει να το πιει. Όπως έκαναν κάποτε με τους γαλατάδες που παιρνούσαν από τις γειτονιές. Ξέρεις τι σημαίνει για μια ΔΕΛΤΑ ή για μια ΦΑΓΕ να μην μπορεί να πουλήσει ούτε ένα μπουκάλι γάλα σε μια πόλη; Άσε αυτούς να πιέσουν την κυβέρνηση, που έχουν και την δύναμη αλλά και το μέσο... με το να κλείνεις τον δρόμο και να χύνεις το γάλα, το μόνο που πετυχαίνεις είναι να κάνεις τον απλό πολίτη να σε μισήσει.<br /><br />Ξέρεις <span style="font-weight: bold;">αγρότη</span>, τι λένε για σένα οι πολίτες της πόλης; Λένε ότι τις κινητοποιήσεις τις κάνεις την περίοδο του χειμώνα, όταν δεν υπάρχει δουλειά στα χωράφια, αντί να κάθεσαι στο καφενείο και να πήζεις, πηγαίνεις και κλείνεις τους δρόμους. Όταν όμως έχει δουλειά στα χωράφια, ξεχνάς τους αγώνες σου, ξεχνάς τις πίκρες και γίνεσαι ο εργατικός πολίτης που ο ιδρώτας του ποτίζει την γη. Δηλαδή, και την πίτα ολόκληρη αλλά και τον σκύλο χορτάτο.<br /><br /><br />Εσύ, <span style="font-weight: bold;">τραπεζικέ</span>, έχεις μια μεγάλη δύναμη στα χέρια σου. Το ταμείο της τράπεζας. Αντί να πας κόντρα και να πεις "Όχι αγαπητέ πολίτη, δεν δεχόμαστε να σε εξυπηρετήσουμε", να έρθεις με το πλευρό του πολίτη και να πεις "ναι αγαπητέ πολίτη, έλα να ξοφλήσεις την δόση του δανείου, <span style="font-weight: bold;">χωρίς</span> να δώσεις ούτε μια δραχμή". Κι αν θέλει μετά η τράπεζα, ας σου κουνηθεί. Θα πέσει όλη η Ελλάδα και θα τους πλακώσει.<br /><br />Αλλά όοοοοχιιιι... σιγά μην εξυπηρετήσουμε τους πολίτες της χώρας μας. Δεν πάμε καλά. Εδώ κάνουμε απεργία, όχι αστεία. Θα κάνουμε το κέφι μας απέναντι στην κυβέρνηση, ακόμη κι αν η ίδια η τράπεζα πάρει τα σπίτια όλου του κόσμου που χρωστάει! Ποσώς μας ενδιαφέρει. Καρφάκι δεν μας καίγεται.<br /><br /><span style="font-style: italic;">(Φυσικά, υπάρχει και σε ολόκληρη την πόλη ένα μοναδικό κατάστημα με έναν μοναδικό υπάλληλο για να εξυπηρετεί τον κόσμο, για να έχουν και το πρόσχημα του ότι "ναι, εμείς είχαμε ανοιχτό κατάστημα, ας πήγαινες εκεί"...)</span><br /><br />Αλητεία...<br /><br /><br />Να πούμε και για τις ΔΕΚΟ; Ε, κάτι ανάλογο. Γιατί κύριε υπάλληλε δεν δέχεσαι την πληρωμή του λογαριασμού της γιαγιάς; Το ξέρεις ότι οι τεχνικοί που δεν κάνουν απεργία, θα κόψουν το τηλέφωνο. Το ξέρεις, έτσι δεν είναι; Φυσικά και το ξέρεις. Και τι κάνεις; Συνεχίζεια να μην δέχεσαι την πληρωμή. Κι άσε την γιαγιά να κλαίει από καημό...<br /><br />Αντί να πεις "φέρτε κύριοι τους λογαριασμούς σας και θα τους ξοφλήσουμε <span style="font-weight: bold;">χωρίς</span> να πληρώσετε ούτε μία δραχμή"...<br /><br />Μετά να δεις, τρέχει ή δεν τρέχει η κυβέρνηση;<br /><br />Αλλά δυστυχώς, με την τακτική που ακολουθείτε, γίνεστε οι κακοί "Δημόσιοι Υπάλληλοι"... μέχρι και τραγούδι σας έχουν βγάλει...<br /><br /><br />Αντί δηλαδή να πάρετε τον κόσμο με το μέρος σας... αντί να πουν "μπράβο στα παιδιά, κι εμείς μαζί", φτάνουμε σε σημείο αγανάκτησης "ρε πρωθυπουργέ, ρίξτους όλους στην πυρά γι'αυτό που μας κάνουν, άϊ σιχτύρ δηλαδή!"<br /><br /><br />Ένα μήνυμα προς όλους αυτούς που κάνουν απεργία:<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ΚΥΡΙΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ, ΕΙΣΤΕ ΑΛΗΤΕΣ. ΕΞ'ΑΙΤΙΑΣ ΣΑΣ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΒΥΘΙΖΕΤΑΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΟΝ ΒΟΥΡΚΟ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΑΤΑΝΤΙΑΣ.</span><br /></div><br /><br />Συγνώμη δηλαδή, οι Ιάπωνες είναι <span style="font-weight: bold;">μαλάκες</span> που η απεργία τους είναι στα πλαίσια της διαμαρτυρίας (με την κόκκινη κορδέλα);<br /><br />Ποιοι είναι οι μαλάκες τελικά; Οι Ιάπωνες σίγουρα όχι. Τι γίνεται όμως μ'εμάς;<br /><br />Οι απεργοί; Α ναι, αυτοί φυσικά και είναι μαλάκες. Με Μ κεφαλαίο μάλιστα. Με την κακή έννοια του μαλάκα.<br /><br />Οι απλοί πολίτες, που τρώμε στην μάπα τις απεργίες; Ε ναι, δυστυχώς είμαστε και εμείς μαλάκες. Με την έννοια του κορόιδου. Που τρώμε στην μάπα τους άλλους, τους κακούς τους μαλάκες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-112002133626932040?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1119682619974419632005-06-25T09:54:00.000+03:002005-06-25T09:56:59.980+03:00Έχετε ακουστά τον όρο <span style="font-weight: bold;">Πατέντα Λογισμικού</span>;<br /><br /> Για να πάρετε μια ιδέα του τι είναι αυτό, του πόσο σημαντικό είναι και τι προβλήματα μπορεί (και θα) επιφέρει στην κοινωνία μας, θα σας παρακαλούσα, να διαβάσετε αυτό το άρθρο:<br /><br />http://epatents.hellug.gr/pages/short_introduction<br /><br /><br /> Η μόνη ελληνική εταιρία που έχει πάρει επίσημα θέση απέναντι στο φλέγων ζήτημα που ανακύπτει στο Ευροκοινοβούλιο με τις Πατέντες Λογισμικού, είναι η εταιρία <b>Plasma Computers</b>:<br /> <br />http://www.economic-majority.com/testimony/plasma/index.en.php<br /> <a href="http://www.economic-majority.com/testimony/plasma/index.en.php" target="_blank" onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)"></a><br /><br />Μήπως θα έπρεπε να προσπαθήσουμε να κάνουν και άλλες εταιρίες παρόμοιες κινήσεις; Εταιρίες και ανθρώπους που γνωρίζουμε; Όσο πιο πολλοί γίνουμε, τόσο πιο σίγουρο θα είναι ότι μας ακούσουν και θα λάβουν σοβαρά υπόψιν τις αντιδράσεις και τις φωνές μας.<br /> <br />Βοηθείστε να διατρανώσουμε την φωνή μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111968261997441963?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1119416029108755692005-06-22T07:33:00.000+03:002005-06-22T07:53:49.126+03:00Χτες το βράδυ, καθώς γυρνούσα στο σπίτι, βρέθηκα μπροστά στο εξής γεγονός:<br /><br />Ένας "άντρακλας", ένας "μάγκας" της εποχής, οδηγούσε το αυτοκίνητό του, ένα "πειραγμένο" (Seat Ibiza αν δεν κάνω λάθος), το οποίο είχε τις -πολύ- χαμηλές μάσκες μπροστά και πλάγια, φαρδιά λάστιχα (με ζάντες 19άρες αν δεν κάνω λάθος), χρώματος κίτρινου με μαύρες γραμμές και καμπύλες επάνω κλπ...<br /><br />Κλασικό αυτοκίνητο (μαζί με τον οδηγό του) για να κάνει "κόντρες" στα φανάρια και την εθνική (φαντάζομαι πως ξέρετε ότι αυτοί αντικαθιστούν το ανδρικό τους μόριο με το αυτοκίνητό τους - είναι επίδειξη ανδρισμού)...<br /><br />Λοιπόν... ένα τέτοιο αυτοκίνητο, που του έχεις σκάσει τόσα φράγκα (για να μιλήσω στην αργκώ που χρησιμοποιούν οι ίδιοι), όταν έχεις μάσκες που απέχουν από το έδαφος κάτι λίγα εκατοστά μόνο, ε, <b>δεν σκαρφαλώνεις επάνω στα πεζοδρόμια για να παρκάρεις!!!</b><br /><br />Ε λοιπόν, αυτός το έκανε. Ήθελε να ανεβάσει το αυτοκίνητο στο πεζοδρόμιο για να το παρκάρει.<br /><br />...<br /><br />Και το ανέβασε.<br /><br />...<br /><br />Οι μάσκες του αυτοκινήτου όμως, δεν ήθελαν να ανέβουν. Και έμειναν στον δρόμο.<br /><br />Τελικά, η ηλιθιότητα, είναι ασθένεια, σύνδρομο ή <b>κεκτημένο δικαίωμα</b>;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111941602910875569?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1118741461514953162005-06-14T12:20:00.000+03:002005-06-14T12:31:01.520+03:00Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων. Στόχος, να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου.<br /><br />Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν για να τους υποστηρίξουν και ο αγώνας άρχισε.<br /><br />Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν...»</span><br /><br />Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους... ο κόσμος συνέχιζε:<br /><br /><span style="font-style: italic;">«Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν...»</span><br /><br />Και οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδεχόταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει...<br /><br />Στο τέλος, μόνο αυτός, και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατάφερε να φτάσει στην κορυφή!<br /><br />Ένας από τους χαμένους βατράχουν τον πλησίασε να τον ρωτήσει πώς κατάφερε να φτάσει στην κορυφή...<br /><br />Τότε συνειδητοποίησε ότι...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ήταν κουφός!!!!</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Ποτέ μην ακούτε ανθρώπους που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί, γιατί σας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες και πόθους της καρδιάς σας.</span><br /><br /><br />Πάντοτε να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου την δύναμη της φράσης: <span style="font-weight: bold;">«Σκέψου θετικά»</span><br /><br />Συμπέρασμα:<br /><span style="font-weight: bold;">Πάντα να κάνεις τον κουφό/ή απέναντι σε όσους σου λένε ότι δεν μπορείς να πετύχεις τους στόχους σου ή να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111874146151495316?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1118651865900243412005-06-13T11:36:00.000+03:002005-06-13T11:37:45.903+03:00Να πάρει... πολύ φοβάμαι ότι τα τίναξε το cd player του αυτοκινήτου... ήταν και ορίτζιναλ σιντροέν τρομάρα μου... Ελπίζω να θέλει ένα μόνο καθάρισμα και τίποτε περισσότερο.<br /><br />Αν όμως χρειαστεί κάτι περισσότερο, μάλλον θα πάει για αντικατάσταση με κάτι άλλο. Επώνυμο. Που να παίζει και δισκάκια με mp3.<br /><br />Έχετε να μου προτείνετε κάποιο;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111865186590024341?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1118204832939224282005-06-08T07:22:00.000+03:002005-06-08T07:27:12.946+03:00Έπεσε στα χέρια μου μια προκήρυξη θέσεων για την ΕΥΠ. Πώς λέμε <span style="font-weight: bold;">Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών</span>; Ε, αυτό.<br /><br />Για ΤΕ Πληροφορικής φυσικά. Αυτό δηλαδή που είμαι. Μάλιστα, έχουν δικό τους, αυτόνομο σύστημα αξιολόγησης, όπου περιλαμβάνονται, εκτός από τις καταθέσεις χαρτιών, και εξετάσεις στα αγγλικά (γραπτά και προφορικά), ψυχολογικά τεστ, προσωπικές συνεντεύξεις καθώς και εξετάσεις πάνω στο αντικείμενο ειδικότητας, όπου η δική μου λόγου χάρη είναι η πληροφορική!!!<br /><br />Ακούγεται ενδιαφέρον; Α ναι, σίγουρα... πολύ πολύ ενδιαφέρον θα έλεγα...<br /><br />Το μόνο άσχημο που με... πώς να το πω... που με κόβει, είναι το ότι ενώ υπάρχουν 4 θέσεις διαθέσιμες, δεν αναφέρεται πουθενά για πού είναι αυτές οι θέσεις. Δηλαδή, δεν ξέρω, για την περίπτωση που με πάρουν, εάν θα με στείλουν στην Αθήνα, στην Αλεξανδρούπολη ή εάν θα με αφήσουν εδώ, στην Θεσσαλονίκη...<br /><br />Πρόβλημα...<br /><br />Πάντως, δεν χάνω όμως να δοκιμάσω... ίσως και να το κάνω...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111820483293922428?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1117815825448633852005-06-03T19:22:00.000+03:002005-06-03T19:25:42.753+03:00Κι όμως, ναι. Είναι δυνατόν. Με τέτοιες εναλλαγές του καιρού, πώς είναι δυνατόν να ΜΗΝ την αρπάξεις; Την μέρα ανεβαίνει στους 30φεύγα και το βράδυ πέφτει κάτω από τους 17-18 βαθμοί*...<br /><br />Ε, την άρπαξα κι εγώ και ησύχασα. Εύχομαι μόνο να μην τραβήξει πολύ η ιστορία γιατί αύριο θέλω να πάω και στην έκθεση βιβλίου...<br /><br />Άντε και καλό μας Σαββατοκύριακο! :-)<br /><br /><span style="font-style: italic;">* «...κάτω από τους 17-18 βαθμοί»: αττική διάλεκτος</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111781582544863385?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1117723265571412182005-06-02T17:21:00.000+03:002005-06-02T17:41:05.576+03:00Χτες το απόγευμα, είχαμε στην οικογένεια μια νέα, πρωτοφανή εμπειρία: Πήγαμε οικογενειακώς στο <span style="font-weight: bold;">Magic Park</span>! Τον χώρο αναψυχής και διασκέδασης (aka Λούνα Παρκ, όπως το έλεγαν οι γονείς μας όταν ήταν μικρά παιδάκια) που βρίσκεται στο 12ο χιλιόμετρο στον δρόμο Θεσσαλονίκης-Περαία. Πίσω από τα IKEA και Village Cinemas.<br /><br />Οφείλω να ομολογήσω ότι είχα πολύύύ καιρό να πάω. Μια διετία τουλάχιστον. Και πήγαμε δοκιμαστικά καθημερινή, να δούμε τι παίζει, μιας και δεν θέλαμε να πάμε πάλι στον παιδότοπο.<br /><br />Είσοδος: <span style="font-weight: bold;">10 ευρώ</span> έκαστος (μπαμπάς και μαμά, σύνολο 20 ευρώ), ο Ορέστης τίποτε, μιας και είναι μικρούλης.<br /><br />Α, να σημειώσω ότι εντός, παντού <span style="font-weight: bold;">είναι δωρεάν</span>!!!<br /><br />Στην αρχή που λέτε, ανεβάσαμε τον Ορεστάκο σε ένα αυτοκίνητο, σε ένα πώς_το_λεν, που γυρίζει γύρω γύρω. Του άρεσε πολύ.<br /><br />Στην συνέχεια, μαζί με τον μπαμπά του (εμένα δηλαδή), ανεβήκαμε στα ελεφαντάκια (να λείπουν τα σχόλια, έτσι;), όπου γυρνούσε γύρω γύρω και με έναν μοχλό, ανεβοκατέβαζα το ελεφαντάκι... ο Ορέστης είχε ξεραθεί στα γέλια!!! (Εμένα πάλι μου είχαν κουλαθεί τα γόνατα, γιατί χτυπούσαν στο επάνω μέρος της καμπίνας...)<br /><br />Μετά τα ελεφαντάκια, σειρά είχε η κυρία κάμπια. Η κυρία κάμπια που λέτε, είναι ένα τρενάκι, κάτι σαν το παλαβό που έχουμε για τους μεγάλους, με τις μεγάλες ανηφόρες/κατηφόρες, μόνο που αυτό είναι για μικρά παιδιά. Μπήκαμε, πρώτο βαγόνι πίστα, ο μπαμπάς με τον Ορεστάκο δίπλα και στο πίσω κάθισμα η μαμά.<br /><br />Ξεπατωθήκαμε στα γέλια!!!<br /><br />Μετά μπήκαμε στο διπλανό τρενάκι, κάναμε τις τσάρκες μας και πατούσαμε κάτι κουμπάκια που έκαναν <span style="font-weight: bold;">τουτ! τουουουουουουουουυουουτ!</span> και μετά χαιρετήσαμε και τον καλό κύριο που μας έκανε την βόλτα!<br /><br />Η συνέχεια ήταν απίθανη. Βάλαμε τον Ορεστάκο σε ένα... πώς να το πω... κάτι σαν τραινάκι ήταν, μόνο που αντί για βαγόνια, έχει κανονικά αυτοκινητάκια! Με κανονικές ρόδες που στρίβουν στις στροφές και με μια, όχι στρογγυλή διαδρομή, με μικρές ανηφόρες/κατηφόρες, ευθείες και στροφές, έτσι ώστε ο Ορέστης νόμισε ότι οδηγούσε κανονικά!!!<br /><br />Φυσικά και του βάλαμε και ζώνη, τι περιμένατε; Αφού έχει μάθει να βάζει ζώνη και από το «ιστροέν* του μπαμπά».<br /><br />Μετά... μισό να θυμηθώ πού πήγαμε μετά. Α ναι, μετά πήγαμε πάλι στα ελεφαντάκια, στην συνέχεια πήγαμε σε κάτι βαρκάκια... αυτά είναι κάτι σαν τα συγκρουόμενα, μόνο που είναι φουσκωτά μέσα σε πισίνα. Κινούνται με ηλεκτροκινητήρα. Εκεί τα χρειάστηκα (τρόπον τινά), μιας και ο μικρούλης ήθελε να κρατάει το τιμόνι, το είχε πάρει τέρμα αριστερά και επί 5 λεπτά γυρνούσαμε γύρω από τον εαυτό μας!!! Τα ματάκια μου είδαν αστεράκια!!!<br /><br />Μετά πήγαμε και είδαμε τις πάπιες και τους κύκνους που έχωναν το κεφάλι τους μέσα στην πισίνα και το ψάχναμε, φωνάζοντας «Πού είναι το κεφάλι;; Κεφάλιιιι;; Πού είσαι κεφάλι;;;» και πόνεσε το στομάχι μας από τα γέλια και τις φωνές!!!<br /><br />Ούτε λίγο ούτε πολύ, περάσαμε πάνω από δύο ώρες, χωρίς να το καταλάβουμε... μετά πήγαμε σπίτι και πέσαμε όλοι ψόφιοι για ύπνο!!!<br /><br />Αλλά μιλάμε για πολύ γέλιο... και να σας πω, ότι δεν ήταν μόνο γονείς με παιδιά, ήταν και παρέες από φοιτητές και νέους γενικότερα...<br /><br />(Δεν λέω έφηβους, γιατί θα φανεί ότι έχω παππουδιάσει.. :-P )<br /><br />* <span style="font-style: italic;">«Ιστροέν του μπαμπά»</span>: Ο Ορέστης που λέτε, μπορεί και αναγνωρίζει σχεδόν το κάθε αυτοκίνητο που κυκλοφορεί. Opel, Volvo, Mercedes, BMW, Renault, Volkswagen, Daihatsu, Hyunday, Pegueot, Suzuki, Nissan, Toyota... μερικές από τις μάρκες που αναγνωρίζει. Μάλιστα, σε μερικά, αναγνωρίζει και μοντέλα, όπως λόγου χάρη Opel Vectra.<br /><br />Φυσικά και αναγνωρίζει και την μάρκα του αυτοκινήτου που έχουμε. Citroen Xsara. Και μάλιστα, το ξέρει και με το ονοματεπώνυμο. Μόνο που ενώ όλα μα όλα τα αυτοκίνητα, τα ονοματίζει σωστά, το δικό μας είναι το μόνο που το λέει λάθος!<br /><br />Αντί δηλαδή να λέει «σιτροέν», λέει «ιστροέν». Και για να είμαι και πιο ακριβής, «Ιστροέν του μπαμπά. Ιστροέν Ξαρά». Και το λέει τόσο γλυκά... :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111772326557141218?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1117551682477914292005-05-31T17:59:00.000+03:002005-05-31T18:01:22.483+03:00Σαν σήμερα που λέτε, πριν 3 χρόνια, και στις 8:10 το πρωί, γεννήθηκε ο μικρούλης μου, ο <span style="font-weight: bold;">Ορέστης</span>. Ναι, σήμερα κλείνει τα τρία χρόνια ζωής του!<br /><br />Χρόνια του πολλά λοιπόν!!! :-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111755168247791429?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1117525438764603472005-05-31T10:30:00.000+03:002005-05-31T10:44:44.340+03:00Καθημερινά, όλος ο κόσμος χρησιμοποιεί την λέξη «μαλάκας». Πόσοι όμως από εσάς αναρρωτηθήκατε <span style="font-weight: bold;">ΤΙ</span> είναι ο μαλάκας;<br /><br />Πολλές φορές, αναρρωτιόμαστε για το ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που καθορίζουν έναν μαλάκα.<br /><br />Ακόμη συχνότερα, οι συζητήσεις περιπλέκονται γύρω από σεξουαλικά θέματα, σε βλακώδεις συμπεριφορές ή ακόμη και σε φιλικές συζητήσεις.<br /><br />Βασικά, έχετε ποτέ αναρρωτηθεί, <span style="font-weight: bold;">ΤΙ</span> είναι ένας μαλάκας, <span style="font-weight: bold;">εκτός</span> από μαλάκας;<br /><br />Πάμε να δούμε λοιπόν...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι βρώσιμος:</span> Φάε ένα μαλάκα!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι φορητός:</span> Πάρε ένα μαλάκα!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι ορατός:</span> Κοίτα ένα μαλάκα!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι αυτοπαθής:</span> Πωπω μαλάκα μου...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι απτός:</span> Με πιάσανε μαλάκα<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι κατοχυρωμένος:</span> Μαλάκας με πατέντα<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι ορθογράφος:</span> Μαλάκας με Μ κεφαλαίο!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι στάσιμος:</span> Έμεινα μαλάκας<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι αλγεβρικός:</span> Μαλάκας στο τετράγωνο<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι TEFAL:</span> Ξεκόλλα ρε μαλάκα!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι ήρωας της επανάστασης:</span> Μαλάκας με περικεφαλαία<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι interactive multimedia:</span> Μαλάκας είσαι και φαίνεσαι!<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι εγκεκριμένος:</span> Μαλάκας με την βούλα<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι πανταχού παρών:</span> Να ένας μαλάκας<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Είναι βαρύς:</span> Πόσα κιλά μαλάκας είσαι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111752543876460347?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1117432484736292012005-05-30T08:31:00.000+03:002005-05-30T08:54:44.740+03:00Θα μου πείτε ότι κάνω λάθος στον τίτλο, το σωστό (κατά τις εταιρίες παραγωγής/προαγωγής της μουσικής) είναι <span style="font-style: italic;">Η πειρατεία σκοτώνει την μουσική</span>.<br /><br />Τι έχουμε δηλαδή; Η <span style="font-style: italic;">πειρατεία </span>σκοτώνει την μουσική, τα <span style="font-style: italic;">mp3 </span>σκοτώνουν την μουσική, το <span style="font-style: italic;">internet </span>σκοτώνει την μουσική, το <span style="font-style: italic;">γρήγορο downloading</span> σκοτώνει την μουσική... κι άλλα χίλια δυό πράγματα σκοτώνουν την μουσική...<br /><br />Έτυχε να πέσουν κατά καιρούς, διάφορα CD στα χέρια μου, από γνωστούς καλλιτέχνες... CD που αν τα αγοράσεις από κάποιο κατάστημα, θα δώσει 15 και 20 ευρώ τουλάχιστον.<br /><br />CD που αν τα ακούσεις, θα ανακαλύψεις 12-14 τραγούδια, εκ των οποίων 2-3 είναι αυτά που «πουλάνε», τα «σουξέ» και τα υπόλοιπα 10-11... απλά υπάρχουν για να γεμίζουν τον χώρο του CD και να δικαιολογούν την τιμή του.<br /><br />Αλλά, συγνώμη, δικαιολογείται ένα CD, να κοστίζει 15 και 20 ευρώ, μόνο και μόνο για 2-3 καλά τραγούδια; Όχι. Φυσικά και όχι.<br /><br />Τις προάλλες, αγόρασα ένα CD της <span style="font-weight: bold;">Sarah Brightman</span>, το <span style="font-weight: bold;">Harem</span>. Τι να πεις, το ένα τραγούδι καλύτερο από το άλλο. Χαλάλι τα 20 ευρώ που έδωσα, και που, και 30 ευρώ να έκανε, πάλι θα τα έδινα. Κι ας είχα τα τραγούδια σε mp3.<br /><br />16 πανάξια τραγούδια σε σύγκριση με 2-3, στην ίδια τιμή; Όχι κύριοι. Όχι, όχι και πάλι όχι.<br /><br />Αν θέλουν τον κόσμο να αγοράζει τα CD αντί να τα κατεβάζει από το internet ή να τα παίρνει από πάγκους ή πλανώδιους, ή να το γεμίζουν με τραγούδια που να αξίζουν τα 15 και 20 ευρώ, ή να τα πουλάνε 3-4 ευρώ. Όσο δηλαδή αξίζουν τα 2-3 «καλά» τραγούδια.<br /><br />Γιατί εντέλει, <span style="font-weight: bold;">η ληστεία σκοτώνει την μουσική.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111743248473629201?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1117431051433531322005-05-30T08:22:00.000+03:002005-05-30T08:30:51.443+03:00Τέλος πάντων, για να μην μακρυγορώ, τα πιστεύω μου για το θέμα του δημοσίου, είναι τα εξής:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Τουλάχιστον 5 χρόνια προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα</span>, επάνω στην ειδικότητα για την οποία προσλαμβάνεται ο υπάλληλος.<br /><br />Φυσικά, αυτά κατά κύριο για τον διοικητικό τομέα των υπηρεσιών, δεν μπορεί να έχει κάποιος τέτοιες απαιτήσεις από κάποιον με ειδικότητα «ειδικού ραδιοακτινολόγου» λόγου χάρη...<br /><br />Και το κυριότερο: <span style="font-weight: bold;">Άρση της μονιμότητας.</span> Γιατί δηλαδή, στην Ιαπωνία που άρθηκε η μονιμότητα στον δημόσιο τομέα, τι είναι αυτοί; Βλάκες; Ή ηλίθιοι; Βέβαια, για να γίνει κάτι τέτοιο, πρέπει να γίνει μια μεγάλη αλλαγή στην κουλτούρα του Ελληνικού λαού, για να μην γίνει έρμαιο στα χέρια του κάθε φιλόδοξου πολιτικού..<br /><br />Να δούμε τι θα γίνει τελικά, με την άρση της μονιμότητας στους νέους υπαλλήλους του ΟΤΕ, που ανακοίνωσε/υποσχέθηκε ο πρωθυπουργός της χώρας μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111743105143353132?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1116318750764597792005-05-17T11:19:00.000+03:002005-05-17T11:32:30.770+03:00Η μεγάλη μέρα φτάνει. Η 23η του μηνός Μαΐου, του σωτήριου έτους 2005, είναι μια μέρα σταθμός στην ζωή και την καριέρα μου. Είναι η μέρα που ξεκινάω την καινούρια μου καριέρα, ως <span style="font-weight: bold;">Αναλυτής Η/Υ</span> στο νοσοκομείο του <span style="font-weight: bold;">Αγίου Παύλου</span>, στον Φοίνικα της Θεσσαλονίκης.<br /><br />Κοινώς, <span style="font-weight: bold;">δημόσιος υπάλληλος</span>...<br /><br />Αλλά... αλλά γιατί τόσος μεγάλος ντόρος με το δημόσιο; Γιατί ο κόσμος δίνει τόσο μεγάλη σημασία σε αυτό;<br /><br />Φαινομενικά, υπάρχουν δύο λόγοι, ο εξής ένας: <span style="font-weight: bold;">Η μονιμότητα</span>.<br /><br />Γιατί, ούτε για τα λεφτά μπορεί να πει κανείς ότι πάει εκεί (που πάντα είναι λιγότερα από αυτά του ιδιωτικού τομέα), ούτε και για την ανάπτυξη/καριέρα που μπορεί να έχει (είναι γνωστή η φήμη των δημοσίων υπαλλήλων και της εργατικότητάς τους...)<br /><br /><span style="font-style: italic;">(Βέβαια, για αυτό το τελευταίο, είναι στο χέρι του καθενός να αποδείξει το αντίθετο, όχι τόσο για τον κόσμο -γιατί η εντύπωση αυτή δεν αλλάζει τόσο εύκολα- αλλά για την δική μας, την προσωπική μας συνείδηση...)</span><br /><br />Φαινομενικά λοιπόν, είναι για το θέμα της μονιμότητας. Μπαίνεις και βγαίνεις όταν θα πάρεις σύνταξη. Και τίποτε να μην κάνεις, δεν σε διώχνουν. Δεν είναι κι άσχημα...<br /><br />Βέβαια, η πηγή του φαινομένου, όπως είπα, είναι αλλού. Πού; Στην προηγούμενη γενιά και στα κατάλοιπα που έχει...<br /><br />Δυστυχώς, η προηγούμενη γενιά έχει περάσει πολλά. Έχει περάσει έναν πόλεμο, μια κατοχή, έναν εμφύλιο, μια χούντα, μια μετανάστευση... ποιο είναι το αποτέλεσμα όμως όλων αυτών;<br /><br />Είναι ο ευγενικός κατά τ'άλλα σκοπός τους, τα παιδιά τους (δηλαδή εμείς) να <span style="font-weight: bold;">μην</span> περάσουμε τα ίδια. Ό,τι και να γίνει, όποιο και να είναι το αντίτιμο, να μην περάσουμε τα ίδια. Γι'αυτό έχουν γεμίσει τα πανεπιστήμια με φοιτητές που βγαίνουν με 2 μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό και δεν έχουν τι να τα κάνουν. Το ξέρετε ότι στην μεγάλη και τρανή Αμερική, αν κάποιος έχει ένα απλό μεταπτυχιακό, θεωρείται μάστερ μάιντ και τον κυνηγάνε για το ποιος θα τον πρωτοπάρει στην δουλειά του;<br /><br />Κι εδώ; Τσσσ... σιγά μην ασχοληθούμε με ένα τόσο δα μεταπτυχιακούλι... μέχρι κι η κουτσή Μαρία έχει μεταπτυχιακό... δεν έγινε και τίποτε...<br /><br />Είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, είμαστε μια χώρα τρομακτικά σπουδαγμένη που όμως δεν μπορεί να απορροφήσει όλες αυτές τις γνώσεις και όλα αυτά τα χαρτιά και τα πτυχία που έχει παραδώσει στον σπουδαγμένο Ελληνικό λαό.<br /><br />Και τι κάνει; Απλά πράγματα: Τους χώνει στο δημόσιο. Βέβαια, κι αυτό πάλι, από την προηγούμενη γενιά ξεκίνησε. "Παιδί μου, να γίνεις δάσκαλος, καθηγητής", "Α, εγώ τον γιό μου θα τον κάνω γιατρό", "Η κόρη μου σπουδάζει δικηγόρος, ύστερα από δική μου προτροπή".<br /><br />Τα τρία αγαπημένα επαγγέλματα των γονιών μας: <span style="font-weight: bold;">Καθηγητής</span>, <span style="font-weight: bold;">Γιατρός </span>και <span style="font-weight: bold;">Δικηγόρος</span>. Τρία επαγγέλματα που <span style="font-weight: bold;">πεινάνε</span> και <span style="font-weight: bold;">δεν πουλάνε</span> πλέον, γιατί έχει γεμίσει η αγορά από δαύτους. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να γίνουν ένα από αυτά. Και βλέπουμε για μετά. Μετά, ε, όλο και κάπου θα βολευτούν.<br /><br />Δεν είναι όμως έτσι απλά τα πράγματα... Ίσως κάποτε να ήταν. Όχι όμως πλέον.<br /><br />Βέβαια, θα μου πει κάποιος, "κι εσύ ρε μεγάλε; Τι κάθεσαι και τα λες όλα αυτά; Κι εσύ δεν μπαίνεις στο δημόσιο;"<br /><br />Επιφανειακά, ναι. Κι εγώ αυτό κάνω. Αυτό είναι το αποτέλεσμα. Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά: Έχω φάει τα μούτρα μου στον ιδιωτικό τομέα, 7 περίπου χρόνια.<br /><br />Τέλος πάντων. Φτάνει για τώρα, γιατί πρέπει να δουλέψω κι όλας (έχω να μάθω και τον ύμνο της εταιρίας..;-)<br /><br />Αργότερα η συνέχεια.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111631875076459779?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-12352008.post-1116317925581595302005-05-17T11:16:00.000+03:002005-05-17T11:18:45.586+03:00Κατ'αρχήν καλημέρα σας. Καλημέρα και καλώς ήρθατε στο blog μου. Ή αλλιώς, στο ηλεκτρονικό μου ημερολόγιο. Εδώ θα μιλάμε... θα μιλάμε γενικότερα, για θέματα που μπορεί να είναι ενδιαφέροντα ή όχι. Είδομεν.<br /><br />Το αποτέλεσμα ούτως ή άλλως, δεν παίζει και τόσο σημαντικό ρόλο τελικά, όσο η ίδια η προσπάθεια.<br /><br />Πάμε λοιπόν να προσπαθήσουμε και βλέπουμε τι θα πούμε για την συνέχεια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/12352008-111631792558159530?l=snikolaidis.blogspot.com' alt='' /></div>Stratos Nikolaidishttp://www.blogger.com/profile/02731324842669478235noreply@blogger.com2